Lambrekin

Lovers at the Window

Jeśliżby to prawdą, jako powiadają,
Iż mąż z żoną pospołu jedno ciało mają,
To, jeśliby tak było, czemuż mąż nie czuje,
Gdy mu owo kto inszy żonę kucmeruje?

Anonim, Nowy Sowizdrzał, ok. 1620

LAmbrekin  

[fr.], dekoracyjny pas tkaniny stanowiący obramowanie zasłon lub baldachimu, często wycięty w zęby, zdobiony galonem, frędzlami lub chwastami¹;

krótka zasłona, firanka nad oknem a. drzwiami; drążek do zawieszania zasłon a. firanek nad oknem a. drzwiami.

Etym. - fr. lambrequin 'wycinki z tkaniny, drzewa a. blachy, wieńczące baldachim, namiot, framugę okna' z lambeau 'strzęp; płat'².

Mianem lambrekinów określa się również ornament ciągły stosowany w barokowej dekoracji architektonicznej, który był wykonywany w drewnie, stiuku lub kamieniu i służył jako ozdoba ołtarzy i ambon.

Lambrekiny stosowano głównie od XVI do XVIII wieku³. Do tego czasu niełatwą rolę miał kochanek, gdy w domu niespodziewanie zaczynało robić się tłoczno. Można tylko przypuszczać, że po serii nieprzyjemnych zajść, kiedy to czmychnięcie za zasłonkę okazywało się ostatnią deską ratunku, zaczerpnął taki jeden z drugą perypatetyki (patrz: wpis poniżej), uznając, iż lambrekin nie jest materiałem dobrze przewodzącym zdrady. Tym sposobem wydalone z obiegu, a raczej zwisu, firaneczki zaczęły zastępować masywne kotary i zasłony. Chociaż jak pokazuje poniższy przykład, do dziś nie zapewnia to pełnego sukcesu. Czasami warto więc mieć w asortymencie także okazalsze prześcieradło oraz wiedzę praktyczną wyniesioną z zajęć wychowania fizycznego...

---

1 Encyklopedia PWN, www.encyklopedia.pwn.pl/haslo/3930246/lambrekin.html [dostęp: 3.01.2014]^↩   
2 Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych Władysława Kopalińskiego, www.slownik-online.pl/kopalinski/FB99CAC27408CC48C12565EE004AE324.php [dostęp: 3.01.2014]^↩
3 Wikipedia, www.pl.wikipedia.org/wiki/Lambrekin [dostęp: 3.01.2014]^↩

Epuzer

„Magister” (Jan Mateusz Nowakowski) i „Inżynier” (Jan Stawarz) opracowują misterny plan

uwiedzenia dziewczyn

Kadr z filmu Dziewczyny do wzięcia (1972), reż. Janusz Kondratiuk

Dziewczyna 1

- A jakby cię kto obcy zaczepił na ulicy to masz powiedzieć: na ulicy nie zawieram znajomości. Powtórz.

 Dziewczyna 2

- Na ulicy nie zawieram znajomości.

 Dziewczyna 1

- Jeszcze raz.

 Dziewczyna 2

- Na ulicy nie zawieram znajomości.

 Dziewczyna 1

- Powoli i wyraźnie powiedz.

 Dziewczyna 2

-  Na ulicy nie zawieram znajomości.

 Dziewczyna 1

- No. Żebyś potem nam wstydu w mieście nie zrobiła.

[…]

„Inżynier”

- Idź do nich. No na co czekasz, no idź.

 „Magister”

- Lepiej ty, lepiej ty. Ty poważnie wyglądasz.

 „Inżynier”

- Ale ja nie potrafię z nimi rozmawiać. Idź ty, idź ty. Powiedz. No!

 „Magister”

- Panie przyjechały tu na… weekend?

 Dziewczyna 2

- Nie zawieram znajomości na ulicy.

 „Magister”

- My się chyba skądś znamy.

 Dziewczyna 2

- Bynajmniej.

„Magister”

- A jak pani ma na imię?

 Dziewczyna 2

- Nie zawieram znajomości na ulicy.

„Magister”

- Ale tu jest peron, nie ulica…

 Fragm. dialogów z filmu Dziewczyny do wzięcia (1972), rez. J. Kondratiuk

Epuzer

dawniej: kandydat do małżeństwa

Źródło: Słownik SJP, www.sjp.pl/epuzer [dostęp: 14.09.2013]


Epuzer:  
- absztyfikant,
- galopant, starający się, pretendent do ręki,
- konkurent, zalotnik, fatygant,
- rywal, uwodziciel, nadskakiwacz,
- przedwojenny kandydat na męża,
- wielbiciel, amant, kawaler

Źródło: Wordlist.eu. Internetowa baza wyrazów, www.wordlist.eu/slowo/epuzer [dostęp: 14.09.2013]


Etymologia: fr. épouseur 'jw.' od épouser 'poślubić' z łac. sponsare 'jp.' od sponsus.

Źródło: Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych Władysława Kopalińskiego, www.slownik-online.pl/kopalinski [dostęp: 14.09.2013]


Na koniec krótka lekcja stylowego przyjmowania zalotów epuzerów:

 

Fajf

Impreza taneczna w sopockim klubie Nos Stop trwa w najlepsze (1966)
fot. Zbigniew Kosycarz/KFP 

Zimny jak polodowcowy głaz.
W Ciechocinku, tam gdzie dom zdrojowy, Maxi Kaz rusza na łowy. 
Na deptaku czai się na Panie, każda szansę dziś dostanie.
Taki ze mnie Maxi Kaz (...)

- T-Raperzy znad Wisły, Maxi Kaz (fragm.)


Fajf
przyjęcie popołudniowe, odbywające się zwykle o godzinie piątej;
fajfoklok; five o'clock.

Źródło: Słownik Języka Polskiego, www.sjp.pl/fajfy [dostęp 14.04.2013]


Fajf
zabawa taneczna o godzinie piątej po południu.

Źródło: Wikisłownik, www.pl.wiktionary.org/wiki/fajf [dostęp 14.04.2013]

Fajfy zaczynały się o godz. 17 i zazwyczaj trwały około 3 godzin. Potem roztańczona młodzież wracała do domu albo szła na dancingi. Bo te ostatnie, od fajfów różniły się właśnie porą i trwały do późnych godzin nocnych. Innym wytłumaczeniem tak wczesnej godziny może być fakt, że fajfy były i są popularne w sanatoriach, gdzie kuracjusze popołudniową porą udają się na tańce i aby poznać nowe osoby.

Prężnym ośrodkiem, w którym odbywały się fajfy był także Sopot - z jednej strony miejsce dla kuracjuszy, a z drugiej miejscowość, gdzie nieustannie bawiła się (i bawi) młodzież. Tutaj fajfy odbywały się w Grand Hotelu albo w słynnym Klubie Non Stop, który w latach 60. mieścił się w okolicach ulicy Drzymały, nieopodal plaży.

Źródło: J. Knera, Jeśli mamy godzinę 17, to pora na Fajfy, www.rozrywka.trojmiasto.pl [dostęp 14.04.2013]